ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

      Και να που έφτασε κι αυτή η στιγμή...
Είναι μερικές φορές κάποιες στιγμές δύσκολες. Ενώ κρατάνε τόσο λίγο, σε πλημμυρίζουν με συναισθήματα που διαρκούν τόσο πολύ...
    Σαν τη στιγμή του αποχαιρετισμού!
Σιχαίνομαι τους αποχαιρετισμούς. Πάντα τους σιχαινόμουν γιατί τους βίωσα έντονα στο πετσί μου. Χρόνια ολόκληρα αποχαιρετούσα ανθρώπους δικούς μου μέχρι που αυτό έγινε συνήθεια.Μια κακιά συνήθεια.Μα κάνε κι αλλιώς αν μπορείς.

          ''Πιο καλά να φύγω πριν σε δω να φεύγεις''.
Κάπου το διάβασα αυτό μα δε μπόρεσα ποτέ να το εφαρμόσω.Και τώρα πρέπει να αποχαιρετήσω κι εσένα.Και τι να πω;Δεν έχω τίποτα να σου πω, αφού όλα είναι μπερδεμένα στο μυαλό μου.Οι λέξεις δε βγαίνουν. Μόνο τα συναισθήματα κυριαρχούν.Μάτια και αγγίγματα όλα αποκαλύπτονται.Δάκρυα καυτά, πόνος, λυγμοί, στενοχώρια,μια απέραντη σιωπή και ύστερα τίποτα...ένα πελώριο κενό.

    Α, ρε  ΞΑ  τι μας κάνεις ...'Ηταν ανάγκη να συμβεί αυτό;Ας το καταπιώ ! Πού θα πάει ,θα μου περάσει άλλωστε δε μπορείς να τα βάλεις με τη ζωή...έτσι είναι,  το'χω πει πολλές φορές '' έρχεται όπως είναι κι όχι όπως την περιμένεις''.
  Κι εσένα σχεδόν στα μισά του δρόμου,σου χτυπά την πόρτα δινοντάς σε μια ευκαιρία.Γιατί έτσι πρέπει να το δεις ,σαν ευκαιρία.
'Αρπαξέ την,ίσως σου βγει σε καλό.Ποτέ δεν ξέρεις.Αν και δε σε φοβάμαι εσένα...είσαι δυνατή...αντέχεις...
   Όλα εξαρτώνται από σένα.Έχεις ακόμα καιρό.Δώσε όλη σου τη θετική ενέργεια , διώξε καθετί αρνητικό εκεί που θα πας και ο φόβος και ο πόνος θα χαθεί!
  Ζήσαμε πολλές στιγμές,όμορφες και άσχημες!Κρατάω μόνο τις καλές και κράτα τες κι εσύ.Φύλαξέ τες  μέσα σου και μην τις αφήσεις να χαθούν ποτέ.Ούτε λεπτό, μ'ακούς; Γιατί μ'αυτές θα πορεύεσαι και γιατί , όπου κι αν πας ,όσο κι αν αλλάξει η ζωή σου,πάντα η ίδια θα'σαι.Δεν αλλάζει δρόμο η καρδιά!

  Κι εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σε περιμένω μέχρι τη στιγμή που θα σε ξαναδώ!Γι'αυτό:''Μη φύγεις άμα δε γυρίσεις.''

                        Μάτια μου πάντα να χαμογελάς !

                                 
                                        Σ'αγαπώ πολύ! 


                                Καλό ταξίδι, καρδιά μου! 

                                                                                                                             


                                       
                                             

ΘΑ ΒΡΕΘΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

                            ΘΑ    ΒΡΕΘΟΥΜΕ    ΞΑΝΑ



Είναι από τις βραδιές που θες να ζεις ξανά και ξανά!Που περιμένεις πώς και πώς τη στιγμή που θα βρεθείς με τις παιδικές σου φίλες, τις συμμαθήτριές σου, τις φίλες από τα παλιά, να μοιραστείς πραγματικές στιγμές απόλαυσης που συνοδεύονται πάντα με άφθονο γέλιο.

Μια τέτοια βραδιά ήταν και η χθεσινή.Μια προσμονή γλυκιά σαν μέλι, με καφέ ή μπύρα για αρχή κι έπειτα ό,τι άλλο τραβάει όρεξη η ψυχούλα σου, κοψίδια, ορεκτικά , ψητά, ούζο ή ρετσίνα και το καλύτερο πάντα για το τέλος, το επιδόρπιο.Αυτό το γλυκό κομμάτι  σου αφήνει πάντα μια ωραία αίσθηση, σου γεμίζει την ψυχή και την κρατάει ζωντανή μέχρι την επόμενη συνάντηση.

Είναι μερικές φορές κάποιες στιγμές...
Κι ας κρατάνε τόσο λίγο...

'Ημασταν κάποτε παιδιά και οι αναμνήσεις εκείνης της εποχής χαραγμένες στο μυαλό μας.Παιδιά άλλης γενιάς, δεκαετία του '80, χρόνια νοσταλγικά, χρόνια αθωότητας και πολλές  παιδικές αναμνήσεις.

Χρόνια φίλες, διαφορετικές οι ζωές μας, οι συνήθειες, οι ασχολίες, τα θέλω μας αλλά και οι απόψεις.Δραπετεύουμε για λίγο από την καθημερινότητά μας μετά από προτροπή της μιας από τις λίγες που είμαστε και  η οποία μας μαζεύει κάθε χρόνο.(Να'ναι καλά!)

'Ολες εμείς που , όπου κι αν βρεθούμε αναστατώνουμε τους γύρω μας με τα γέλια και τα ξεφωνητά μας.Όλες εμείς που ερωτευτήκαμε, πληγωθήκαμε, δακρύσαμε, κάναμε μικρά ή μεγάλα ταξίδια στη ζωή μας , που ποτέ δεν είχαμε άλλοθι για τα λάθη μας, που αφεθήκαμε στο κύμα που μας παρέσυρε αλλά και που διεκδικήσαμε, χαρήκαμε, αγωνιστήκαμε και αγωνιζόμαστε ακόμη για τα απλά , τα καθημερινά πράγματα. Αυτά τα πράγματα που δεν είναι δεδομένα.Κι  αυτό  γιατί  τα  ωραιότερα  πράγματα δεν είναι π ρ ά γ μ α τ α!

Μόνο για τη στιγμή αυτή!Να μαζευτούμε όποτε και όταν αυτό είναι δυνατό, να φάμε , να πιούμε, να αισθανθούμε, να ξεβρακώσουμε την ψυχή μας , να λέμε,  να γελάμε, να μιλάμε για όλους και για όλα, μα κυρίως για τα δικά μας, άντρες , παιδιά, έρωτες, πολιτική, ακόμα και να τραγουδάμε, γιατί όχι;

Μικρές αποδράσεις από ό,τι μας καθορίζει.Αλλιώς δεν αντέχεται η ζωή.Θέλει κι αυτή το κατιτί της!Είναι ανάγκη επιτακτική!'Ετσι, ταξιδέψαμε στο παρελθόν ,μιλήσαμε για εμάς,για ό,τι μας βαραίνει αλλά και για ό,τι μας χαροποιεί.Για τις θεωρίες ,τα πιστεύω, τις αξίες αλλά και για τα όνειρα και  τις προσδοκίες  μας. Και προσπαθώντας κάπου να συναντήσουμε και το θεό καταλήξαμε στο συμπέρασμα:''Να'μαστε καλά, να περνάμε καλά, να συναντιόμαστε συχνά!''


         Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλες τις παιδικές μου φίλες!
                          

                              

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

                19 ΜΑΙΟΥ  ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ


   Σαν σήμερα 19 Μαϊου ημέρα μνήμης του  Ποντιακού Ελληνισμού,ο χρόνος μας μεταφέρει νοερά σε μέρη όπου έζησαν οι πρόγονοί μας,σε πατρίδες που παραμένουν ζωντανές στην καρδιά μας.

  Σινώπη,Αμάσεια,Ματσούκα,

Σούρμενα,Αργυρούπολη,Σά-

ντα,Τραπεζούντα,Κερασού-

ντα,Σαμψούντα και άλλες 

πολλές.Πόλεις με εκρηκτική

ανάπτυξη και μεγαλοπρέπεια.

Γι' αυτό στο σχολείο μας σήμερα τιμούμε και μνημονεύουμε το κομμάτι αυτό της 
ελληνικής ιστορίας με το δικό μας τρόπο.

 Αφιερώσαμε, λοιπόν, ένα δίωρο σε μια μικρή εκδήλωση που κάναμε με τα παιδιά για τη γενοκτονία των Ποντίων μια και σχεδόν όλοι οι μαθητές του σχολείου μας έχουν ρίζες  ποντιακές.

Ο διευθυντής του σχολείου μας αναφέρθηκε σε ιστορικά γεγονότα ,σε πρόσωπα σημαντικά, όπως ο Διογένης, ο Στράβωνας, ο Αλέξανδρος και ο Δημήτριος Υψηλάντης και μας μίλησε για τους πρόσφυγες και την  προσφορά τους στο ελληνικό κράτος.
                           

Αναφερθήκαμε στον όρο ''γενοκτονία'' ,είδαμε δύο βιντεάκια σχετικά με την ποντιακή γενοκτονία,διαβάσαμε και ακούσαμε συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που βίωσαν τα γεγονότα.Τα παιδιά απαγγέλοντας ποιήματα και χορεύοντας ποντιακούς χορούς μας εξέπληξαν ευχάριστα.

  





   






Ανέφεραν τις εντυπώσεις τους και όλα όσα είδαν και άκουσαν τα αποτυπώσανε σ'ένα κομμάτι χαρτί.

''   ΠΟΝΤΟΣ ΕΝ 

ΑΣΡΟΝ ΦΩΤΕΙΝΟΝ

ΟΨΕ ΟΣΗΜΕΡΟΝ 

ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ''

 

                                                                                                                                                                      

Την πατρίδα'μ έχασα...

ΘΥΜΟΣ

Αφιερωμένο σ'ένα φίλο που ''έφυγε νωρίς''.

ΠΟΙΟΣ τη λάμψη απ'τα μάτια σου πήρε;

ΠΟΙΟΣ το χαμόγελο απ'τα χείλη σου έσβησε;

ΠΟΙΟΣ τον ήχο της φωνής σου έπαψε;

ΠΟΙΟΣ το βλέμμα των ματιών σου πάγωσε;

ΠΟΙΟΣ το άγγιγμα του κορμιού σου μούδιασε;

ΠΟΙΟΣ την κόμη των μαλλιών σου ανακάτεψε;

ΠΟΙΟΣ την αύρα απ'την τρέλα σου ζήλεψε;

ΠΟΙΟΣ το χείμαρο των λόγων σου ξέχασε;

ΠΟΙΟΣ τα όνειρά σου στέρησε;

ΠΟΙΟΣ τον πολύτιμο χρόνο σου έκλεψε;

ΠΟΙΟΣ τις σκέψεις του μυαλού σου θόλωσε;

ΠΟΙΟΣ το όνομά σου απ'τη μνήμη του διέγραψε;

ΠΟΙΟΣ το γέλιο,τη χαρά σου δε μοιράστηκε;

ΠΟΙΟΣ τα δάκρυα απ'τα μάτια σου δε σκούπισε;

ΠΟΙΟΣ τον πόνο της ψυχής σου δε γιάτρεψε;

ΠΟΙΟΣ τους φόβους σου δεν ηρέμησε;

ΠΟΙΟΣ τις προσευχές σου δεν άκουσε;

ΠΟΙΟΣ τις στιγμές της μοναξιάς σου δε γέμισε;

ΠΟΙΟΣ τη δυστυχία σου δεν ένιωσε;

ΠΟΙΟΣ τους χτύπους της καρδιάς σου σταμάτησε;

ΠΟΙΟΣ την ψυχή σου στο διάβολο πούλησε;

ΠΟΙΟΣ την ευτυχία απ'τα σπλάχνα σου ξερίζωσε;

ΠΟΙΟΣ το νήμα της ζωής σου έκοψε;

Θεέ  μου , πώς  ν' αντέξω;

                                                

ΑΠΩΛΕΙΑ

       Λένε πως η πιο δυνατή στιγμή της μέρας είναι όταν το μυαλό κάνει την καρδιά να κλάψει..Υπάρχουν κάτι στιγμές, πανάθεμά τες.Νιώθεις πόνο, οργή, θυμό και δε μπορείς να κάνεις πλέον τίποτε γι'αυτό.Ξέρεις πότε;'Οταν ''φεύγουν'' οι άνθρωποι.Ιδιαίτερα οι νέοι.Σήμερα ''έφυγε'' ένας ακόμα.Σίγουρα όλοι έχουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο,φίλο ή συγγενή ή ακόμα και κάποιον γνωστό που ''έφυγε'' νωρίς,έφυγε άδικα.                                                      Είναι η κακιά στιγμή,είναι το απροσδόκητο της μέρας,το αναπάντεχο της ζωής,είναι ο θεός που έχει λόγο να κάνει κάτι τέτοιο,δεν ξέρω.Αυτό που ξέρω είναι ότι πονάς...πονάς πολύ.Πονάς για μέρες ,εβδομάδες, μήνες, χρόνια,ώσπου στο τέλος συμφιλιώνεσαι με την ιδέα της απώλειας και μαθαίνεις να ζεις μ'αυτό.'Αλλωστε η ζωή δεν έρχεται όπως την περιμένεις, αλλά όπως είναι.Το μόνο που σου μένει είναι να θυμάσαι.Να θυμάσαι και να εύχεσαι κάθε στιγμή,κάθε λεπτό,τη σωτηρία,την ανάπαυση  της ψυχής τους.                                                                                                                  Καλά  ταξίδια, λοιπόν, σ'αυτούς που ''έφυγαν''.Ας ταξιδεύει η ψυχή τους ελεύθερα!                                                             

                                                                         

ΓΛΑΡΟΣ

  Αν ήμουν πουλί θα ήθελα να είμαι γλάρος.'Ενας γλάρος ταξιδιάρης και ελεύθερος.Να ανοίγω τις φτερούγες μου και να πετώ σε άγνωστα πελάγη.Να εκφράζομαι όπως θέλω,να γνωρίζω  ανθρώπους,  χώρες,μουσικές,νέες εμπειρίες, χρώματα και αρώματα.Σαν τον γλάρο της φωτογραφίας που τραβήχτηκε από το καράβι καθώς αποχαιρετούσα το όμορφο νησί της Σύρου.Λευκός και επιβλητικός τόσο που μου τράβηξε την προσοχή.                                                                             Παλιότερα,σε πιο μικρή ηλικία είχα δει στο όνειρό μου πως πετούσα.Ήταν το ομορφότερο όνειρο που έχω δει.Ήμουν για ώρες ψηλά στον ουρανό και το χαιρόμουν, χωρίς να φοβάμαι.'Ισως να ήθελα να ξεφύγω από την καθημερινότητά μου,τον πόνο που έβλεπα γύρω μου, τη μοναξιά μου ,τους φόβους μου.Μια φυγή απ'όλους και απ'όλα.

  Το ίδιο συναίσθημα νιώθω πολλές φορές   
ακόμη και τώρα...