Επιτέλους! '' 'Ασπρη μέρα!''

                                                    


Ε,ναι είναι φοβερό μετά από πολλά χρόνια είδαμε επιτέλους ''άσπρη μέρα!''Εκεί που όλα ήταν μαύρα κι άραχνα ,κρύα και παγωμένα, μέσα κι έξω απ'την καρδιά,ξαφνικά ο καιρός έκανε το θαύμα του και τα έντυσε όλα στα λευκά!

Ακόμα και η καρδιά έπαψε για λίγο να πονά αντικρίζοντας μαγεμένη τόση ασπρίλα!Το χιόνι ήρθε σαν χάπι ανακούφισης από τον πόνο των προηγούμενων ημερών.Μεγάλη απώλεια ο χαμός της πολυαγαπημένης μου θείας.Μορφή ταλαιπωρημένη και κουρασμένη από την ίδια τη ζωή.Ένας άνθρωπος ,ψυχή τε και σώμα τι δοτικός όσο κανείς μας.Πάντα με τον καλό το λόγο κι ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη.Χαρακτηριστική φιγούρα ,γεμάτη ζωντάνια, κέφι για ζωή, χορό και γλέντι αλλά πάντα με ένα τσιγάρο στο χέρι και τον καφέ στο άλλο.Χέρια πληγωμένα που μόνο έδιναν, έδιναν ,έδιναν χωρίς να πάρουν.Ο Χριστός μας έλεγε : ''Ο έχων δύο χιτώνες δίνει τον έναν '' μα η θεία μου έδινε μέσα από την καρδιά της ακόμα και τον έναν , ό,τι κι αν είχε .Δεν κρατούσε τίποτα για τον εαυτό της .Μάζευε κάθε πικραμένο και μοναχό και ήταν μάνα και αδερφή για τον καθένα. Είχε  για όλους μας μια μεγάλη αγκαλιά και μια τρυφερή κουβέντα να πει.'Ηταν άνθρωπος της προσφοράς .Έκανε παρέα και με τους νέους και με τους γέρους.Την ψυχή της κανείς μας δεν είχε.'Αλλά ο θεός την επέλεξε μέσα σε τόσους άλλους και μας την πήρε...'Ηταν η πιο μικρή από τα αδέρφια της μάνας μου αλλά  είχε την πιο μεγάλη καρδιά.'' Καλά είμαι παιδίμ, πουλίμ, γιαβρίμ και θα έρθω να σας δω...''οι τελευταίες της κουβέντες δυο μέρες πριν πεθάνει. Θείτσα μου,αγαπημένη ,υπάρχεις και πάντα  θα υπάρχεις σε όλα όσα άφησες πίσω σου,στο μυαλό και στην καρδιά μας. Καλό ταξίδι...

'Εχοντας τέτοιες σκέψεις στο μυαλό αντίκρισα με χαρά τις
 πρώτες νιφάδες  χιονιού που φανερώθηκαν κάνοντας την εμφάνισή τους ολοένα και πιο πυκνή.Χρειάστηκαν λίγες μόνο ώρες και τα μικροσκοπικά αυτά θαύματα του χιονιού τελείωσαν το έργο τους με εξαιρετική μαεστρία.

Φωτίστηκε ο τόπος,τα βουνά,τα δέντρα,οι στέγες,τα λιγοστά άνθη που απέμειναν.Άσπρισαν οι δρόμοι,στρώθηκε η αυλή,πάγωσαν οι τριανταφυλλιές από το κατάλευκο χιόνι που ευτυχισμένο πια πέτυχε το σκοπό του: να μας φυλακίσει μέσα στη φωλιά μας για το υπόλοιπο της μέρας.

Μια άσπρη μέρα που ευτυχώς κράτησε όσο έπρεπε...Ήταν μια θαυμάσια ευκαιρία να ταξιδέψω αργά πάνω στο απέραντο άσπρο τοπίο και όχι μόνο. Πετάχτηκα έξω στο άκουσμα παιδικών φωνών που με καλούσαν να παίξω.

Το θέαμα που αντίκρισα ήταν μοναδικό.Ο παγωμένος αέρας μου έγδερνε το πρόσωπο μα σαν παιδί κι εγώ γρήγορα υπέκυψα στο παιχνίδι του χιονοπόλεμου με τα κοριτσάκια της γειτονιάς .Φραπ και φρουπ ,γκαπ και γκουπ, και  οι χιονόμπαλες άρχισαν να χτυπούν ανελέητα ψάχνοντας το στόχο τους.Το ευχαριστήθηκε η ψυχή μου.

Να το και το ανθρωπάκι μας, όλο γέλιο και χαρά που το ντύσαμε στα ζεστά!Τι να πει κι αυτό χαίρεται τόσο πολύ, μα η χαρά του κρατάει τόσο λίγο. Ώσπου να βγει ο ήλιος!Παρόλο αυτά μας κράτησε συντροφιά ξυπνώντας μέσα μας παιδικές αναμνήσεις και αισθήματα κρυμμένα.Θυμίζοντάς μας την αξία της στιγμής αλλά και την ίδια τη ζωή που θα συνεχίζεται πάντα,είτε με παρουσίες ,είτε με απουσίες.

Ένα τραγούδι αφιερωμένο στην αγαπημένη μου θείτσα!