Εσύ μου έμαθες...

                         



Ε,ναι...Υπάρχουν και αυτές!Οι δύσκολες στιγμές.Σ'αυτές φαίνονται οι αντοχές...Σ'αυτές μπορεί και να λυγίσουν οι άνθρωποι.Έτσι άλλοι από αυτούς κλείνονται στον εαυτό τους ,άλλοι καταφεύγουν στην ποίηση,στη μουσική ή στη ζωγραφική.Και κάποιοι θα βρουν στο δρόμο τους αυτόν ή αυτήν που θα αποτελέσει το βάλσαμο στην ψυχή τους,να συναισθανθεί μαζί τους,να απαλύνει τον πόνο τους,να βιώσει την απόγνωσή τους και ίσως να βρει λύση στο πρόβλημά τους.Λέω ίσως γιατί κανείς δε μπορεί να σε βοηθήσει αν δεν το θελήσεις εσύ!Μία από αυτές ήμουν κι εγώ για σένα στις τελευταίες σου στιγμές.Και το έβλεπα αυτό,γιατί ήθελες να είσαι μαζί μου,με έπαιρνες τηλέφωνο και με έκανες να νιώθω ξεχωριστή επειδή μου έκανες χώρο στη ζωή σου.Έτσι άγγιζα την ψυχή σου και έπαιρνες δύναμη κι ενέργεια από μένα.Κι εγώ το ήθελα βέβαια  γι'αυτό ανταποκρινόμουν.Ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σου και τις καλές στιγμές,να γνωρίσω τις απόκρυφες γωνιές της ψυχής σου.Μα δεν πρόλαβα...πόσο άδικο θεέ μου!Και εγωιστικό!Καμιά φορά λέω μέσα μου ''καλύτερα''.Ίσως να πληγωνόμουν τόσο που να μη μπορούσα να επιστρέψω στον εαυτό μου.Όλα για κάποιο λόγο γίνονται τελικά.Όσοι έρχονται στη ζωή μας θέλουν κάτι να μας πουν,να μας μάθουν.Κι εσύ μου έμαθες...Μου έμαθες να νιώθω τα συναισθήματα στο μέγιστο βαθμό τους,μου ξύπνησες καινούρια ,μου έμαθες να ζω την κάθε στιγμή σαν να μη πρόκειται να υπάρξει άλλη.Να κάνω αυτό που θέλω ,τη στιγμή που το θέλω μ'ένα πάθος ανεξέλεγκτο και χωρίς να βάζω όρια και λογική.Χωρίς να σκέφτομαι το αύριο αν θα έρθει και τι θα φέρει.Και αν αυτό είναι ξαφνικό ή αναπάντεχο,καλό ή κακό ,ωραίο ή άσχημο.Αλλά με πλήγωσες...με πλήγωσες πολύ.Με πλήγωσες βαθιά.Άθελά σου ,βέβαια.Ξέρω πάντα ήμουν ευαίσθητη,ρομαντική και ονειροπόλα και από τη φύση μου ήθελα να ζω έντονα.Ήθελα να ζήσω έναν έρωτα μεγάλο και δυνατό κι έλεγα ''ας είναι και ''ανεκπλήρωτος'' ,αρκεί να τον ζήσω!Όμως μετά την απώλειά σου δεν τολμώ να κάνω τέτοιες σκέψεις.Η ίδια η ζωή σε προσγειώνει  και μάλιστα τόσο ανώμαλα που σταματάει ο χρόνος και βλέπεις τα πάντα αλλιώς.Μα συνεχίζεις να ζεις ,να είσαι εδώ ,να υπάρχεις ...κι όταν πατήσεις ξανά γερά στα πόδια σου,διεκδικείς και παλεύεις να γευτείς και να ζήσεις αυτά που θεωρείς πως η ζωή σου χρωστάει και ''ναι'' τα αξίζεις.Και έρχεται στο νου σου εκείνη η μικρή λέξη με την τόσο μεγάλη σημασία ''ΖΗΣΕ''.Ζήσε το ''τώρα'', ''φιλοσόφησε  αλλιώς τη ζωή Ειρήνη'' , μου'χες πει και μετά...έφυγες.